II wojna światowa w Azji

Japoński najazd na Chiny, który rozpoczął się od starcia oddziałów chińskich i japońskich na moście Marco Polo niedaleko Pekinu, uważa się za początek II wojny światowej w Azji. Pierwsza potyczka miała miejsce 7 lipca 1937 roku, a w ciągu następnych trzech tygodni napięcie między Chinami a Japonią rosło, doprowadzając do kilku starć zbrojnych. 28 lipca wybuchła regularna bitwa o kontrolę nad Pekinem. Japończycy szybko zmusili Chińczyków do wycofania się spod Pekinu i 7 sierpnia 1937 roku oddziały japońskie weszły do starej stolicy chińskich cesarzy. Wojna objęła wkrótce południe kraju. Po porażce sil chińskich pod Pekinem, Cziang Kai-szek zdecydował się stawić Japończykom czoło niedaleko Szanghaju. W tym największym mieście i porcie chińskim mieszkało także najwięcej Europejczyków i Amerykanów. 23 sierpnia potężna armia japońska dotarła na pozycje na północny wschód od miasta. Rozpoczęta się trzymiesięczna bitwa, w trakcie której Szanghaj został zrujnowany. W wyniku bitwy Chińczycy doznali dotkliwych strat, tracąc wiele ze swych najlepszych oddziałów. Japończycy wyparli oddziały chińskie z okolic miasta w październiku 1937 roku. 23 sierpnia Japończycy ruszyli z północy kraju na zachód i południe. Główne natarcie japońskie zaczęło się w połowie września. Chińczycy niechętnie wdawali się w walkę, choć w górskiej prowincji Szansi połączone oddziały partyzantów komunistycznych i Cziang Kai-szeka stawiły zacięty opór. Japończycy doznali tam poważnych strat, lecz zdołali mimo to zmusić Chińczyków do wycofania się. Do końca roku 1937 armia japońska dotarła do Rzeki Żółtej. 13 grudnia 1937 roku Japończycy opanowali Nankin, dawną stolicę Chin.