II wojna światowa w Azji

Gdy we wrześniu 1939 roku wybuchła wojna w Europie, japońscy politycy nie bardzo wiedzieli, co zrobić, by wydostać się z pułapki, którą stały się dla armii japońskiej Chiny. Dwa obozy polityczne walczyły z sobą o wytyczenie kierunku japońskiej polityki zagranicznej. Jedna grupa, o poglądach zdecydowanie antykomunistycznych, popierana przez dowódców sił lądowych, głosiła pogląd, że Japonia powinna zaatakować ZSRR. głównego dostawcę broni do Chin. Druga, antyzachodnia, ciesząca się poparciem oficerów marynarki wojennej, twierdziła, że Japonia powinna zająć Malaje i Holenderskie Indie Wschodnie, kraje bogate w plantacje kauczuku i tereny roponośne, aby zapewnić sobie dostawy surowców, których Japonia potrzebowała do prowadzenia długiej wojny z Chinami. Na przełomie wiosny i lata 1939 roku mała ekspedycja japońska została zdruzgotana przez siły radzieckie w Mongolii. W sierpniu tego samego roku Niemcy, najbliżsi sojusznicy Japonii, podpisali pakt o nieagresji ze Związkiem Radzieckim. Te dwa wydarzenia skompromitowały grupę antykomunistyczną w Japonii i antyzachodnie dowództwo marynarki zdominowało politykę zagraniczną państwa. We wrześniu Japończycy podpisali akces do Paktu Trzech, dołączając do Niemców i Włochów. W ten sposób powstała Oś Berlin-Rzym-Tokio.