II wojna światowa w Azji

Administracja prezydenta Roosevelta w Stanach Zjednoczonych obserwowała wydarzenia w Azji Wschodniej z rosnącym zaniepokojeniem. Kiedy Japonia stanęła po stronie nazistowskich Niemiec i faszystowskich Włoch, USA stanęły po stronie Chin. Gdy Japończycy założyli bazy lotnicze w In-dochinach francuskich, Amerykanie zabronili eksportowania paliwa lotniczego i wysokowartościo-wego złomu do Japonii. Lista towarów objętych embargiem stale rosła między wrześniem 1940 roku a styczniem 1941. Kiedy Japończycy, próbując uniezależnić się od dostaw amerykańskich, rozpoczęli rozmowy z Holendrami, Amerykanie za pomocą presji dyplomatycznej skłonili Holendrów 7 grudnia 1941 roku amerykańska Flota Pacyfiku, stojąca w zatoce Pearl Harbor na wybrzeżu wyspy Oahu. została zaatakowana przez samoloty japońskie. Japończycy wkroczyli do brytyjskich Malajów z terytorium Tajlandii oraz wylądowali na Filipinach, na których stacjonowały wojska amerykańskie. 15 lutego 1942 roku Malaje skapitulowały, następnie poddały się Indie Wschodnie, a 8 marca Filipiny. Japończycy kontrolowali teraz cały obszar wschodniego Pacyfiku. Byto to bezprecedensowe osiągnięcie militarne. Jednakże próbując wydostać się z chińskiej pułapki. Japończycy całkiem świadomie zabrnęli w nowy kłopot. Stany Zjednoczone dysponowały potęgą gospodarczą czterokrotnie większą niż Japonia i nawet po wypowiedzeniu wojny Niemcom mieli wystarczającą silę, którą mogli skierować przeciwko Japonii. Japończycy mieli nadzieję, tak jak wcześniej w Chinach, że ich sukcesy militarne pozwolą na wynegocjowanie korzystnego traktatu pokojowego. Jednak Amerykanie, tak jak i Chińczycy, nie byli skłonni podjąć rokowań.